In deze blog vertel ik een persoonlijk verhaal over mijn zwangerschap, bevalling en hoe vreselijk het was om een depressie na mijn zwangerschap te hebben. En hoe blij ik wel niet ben met mijn ouders en beste vriendin om mij heen.
Ik raakte ongepland zwanger op mijn 37e door de pil heen terwijl ik aan de antibiotica zat en erna nog is een stootkuur prednison i.v.m een longontsteking.
De vader van Kyen is niet in beeld
Mijn ‘relatie’ liep stuk omdat hij dit kindje koste wat het koste niet wilde. Ik heb hem laten gaan en koos voor de liefde van en voor mijn toen nog ongeboren kindje .
De vader van Kyen is dus ook niet in beeld.
Ook heb ik veel te maken gehad met oordelen en mensen die steeds maar wat vinden van jou of de situatie waar je in zit terwijl het al een vervelend onderwerp is.
Het waren soms wel moeilijke tijden met moeilijke keuzes om toch om die redenen te stoppen met vriendschappen en te kiezen voor mijn gezin, en niet voor de praatjes van de buitenwereld.
Het was een onzekere periode omdat de medicatie best veel was en hij een grote kans had op een hazenlip en open gehemelte.
De eerste periode liep ik veel bij de gynaecoloog om alles goed in de gaten te houden.
Na de 20 weken echo kreeg ik eindelijk te horen dat hij in ‘orde’ was. En nu kon ik eindelijk een beetje genieten van mijn gelukje.
Ik gaf Megan de eer om de navelstreng door te knippen
Na 40 weken en 3 dagen braken mijn vliezen. Mijn dochter Megan (9) was helemaal trots dat ze een grote zus werd. Ik belde mijn moeder, zusje en beste vriendin Krista zij kwamen meteen.
Na even gezeten te hebben belde we de verloskundige. Ik had toen maar 2 centimeter ontsluiting maar om de 2 minuten weeën. Zij besloot toch maar meteen naar het ziekenhuis te gaan en in 30 minuten tijd had ik al 10 centimeter ontsluiting.
Ik mocht persen!
Samen met mijn dochter Megan (9) mijn moeder en zusje heb ik mijn zoontje Kyen Jake op de wereld gezet in 2 uur.
Ik gaf Megan de eer om de navelstreng door te knippen en dat deed zij met tranen van geluk. Die twee hebben een echte sterke band samen. Bekijk het hier. ❤
We mochten naar huis en thuis stond er een lieve kraamverzorgster te wachten. Mijn moeder was bij mij voor zolang dat nodig was en eigenlijk ging alles wel prima tot de 2e nacht.
Ik had een levenloos kind in mijn armen
Kyen moest om 01.30 zijn voeding, ik wilde hem verschonen toen hij stopte met ademen. De kleur verdween van zijn kleine gezichtje!
En hij zat net na zijn geboorte al steeds te gorgelen van het slijm. Vanaf dat hij geboren was. (ze zuigen de baby’s niet meer uit na de geboorte!)
Ik had een levenloos kind in mijn armen en ik begon te gillen en te huilen, belde 112 en zei “gillend mijn kind ligt dood in mijn armen!” Iedereen in huis was in paniek.
Ik bedacht mij toen dat ik ooit op tv een agent een baby had zien redden van verstikking.
Dus legde Kyen terwijl ik met 112 aan de lijn was, op mijn onderarm en begon zo snel als ik kon op zijn rug te kloppen en te wrijven. De ambulance was wel al onderweg gelukkig.
Ondertussen aan de telefoon, hoorde ik mijn kind ineens weer ademen en zag hem kleur krijgen. Ik huilde zo hard van opluchting.
Ik had mijn kind gered!
We moesten wel mee naar het ziekenhuis en Kyen moest aan de hart bewaking.
Toen was ik wel echt klaar, het laatste beetje energie alles wat ik nog had was op. Kyen was pas twee dagen oud en had nu al zoveel meegemaakt.
Aidan wilde zich niet binden aan kyen na dit voorval
Aidan (16) is een grote trotse broer die ook heel erg was aangedaan door deze verschrikkelijke situatie en gelijk naar het ziekenhuis kwam. Hij zat er ook erg mee en wilde zich niet binden aan Kyen na dit voorval. Maar hij groeit steeds meer naar zijn broertje toe en dat is zo geweldig om te zien.
Er is alleen maar liefde vanuit Aidan en Megan naar Kyen toe en ik ben zo trots op ze!
een postnatale depressie!
gelukkig ging alles langzaam beter tot dat Kyen 3.5 maanden was.
Ik kon ineens niet of nauwelijks eten, raakte heel prikkelbaar en deed lelijk naar de mensen om me heen.
Mijn ouders zagen hun dochter zo achteruit gaan dat ze zich afvroegen of het wel goed kwam.
Ik durfde niet meer naar buiten toe, had steeds een gevoel van leegte en was continu zenuwachtig zo erg dat ik niet kon bewegen. Sliep niet meer, elk geluid van mijn kinderen werd mij te veel, van huilen tot het woordje mama. Het voelde alsof ik langzaam gek werd! Ik was 9 kilo afgevallen in 4 weken tijd. Ik was intens ongelukkig en verdrietig.
Het werd tijd voor de arts, en je raad het al een postnatale depressie! Hij schreef medicatie voor (oxacepam) zodat ik kon slapen en ciatlopram een antidepressiva. Ik besloot om voor 1 week naar mijn beste vriendin te gaan, zij heeft een boerderij in een rustig deel van Nederland. Mijn dochter moest naar school dus liet ik haar bij mijn moeder en Aidan bleef bij zijn vader.
Het voelde als of ik faalde en geen goede moeder was, omdat ik op dit moment niks meer kon en eigenlijk alles uit mijn handen liet vallen.
Kyen nam ik mee want Krista is ook voogd van hem net als mijn ouders.
In die week dat ik bij Krista was ben ik erg bijgekomen. De klachten zoals die zenuwachtigheid en brok in mijn keel werden iets minder. Ook mijn eetlust kwam langzaam weer terug.
Ik ben gelukkig weer blij en kan weer genieten van mijn kindjes
Toen ik terug kwam hebben ze gelijk het hormoon spiraal (Mirena) geplaatst en met de medicatie ging het allemaal veel beter!
Na een paar sessies met een psycholoog kwam er toch ook wel uit dat ik EMDR therapie nodig heb om het te verwerken dat ik Kyen levenloos in mijn armen had.
Het leven is niet makkelijk en we doen allemaal ons best en het gaat er niet om wie je bent, wat je doet of hoe je eruit ziet. Je kan nooit oordelen over andermans leven.
Ik ben gelukkig weer blij en kan weer genieten van mijn kindjes. Ik ben de mensen om me heen super dankbaar dat ze er voor me zijn geweest.
Dat heb je zeker nodig in een siutatie als deze. En Helemaal als je alleen bent. Nu is mijn ervaring toch ook als je samen bent dat het ook niet altijd begrepen wordt helaas.
Ik ben zo blij als mijn zoon van 16 een schouderklopje geeft en zegt: “mama je bent een goede moeder.”
Dus doe wat nodig is om te komen waar jij wilt zijn.
Ik heb van deze situatie geleerd dat het niet erg is om voor jezelf te kiezen als dat nodig is. Want als je goed voor jezelf zorgt kan je dat ook voor je kinderen.
Ik ben zo blij met mijn kindjes en dat ik alleen voor ze zorg, heb mijn vrijheid en hoef helemaal niks te overleggen.
Ik ben mijn single mom life echt gaan waarderen!
En het boeit me echt geen reet wat ze van me denken, vinden en wat ze zeggen! Ik ben super gelukkig met mijn kinderen en de keuzes in mijn leven.
Wij zijn compleet!❤
Liefs,
Nathalie
Geef een reactie