In deze blog vertel ik hoe het is als je kind niet mee kan met school, hoe je met je rug tegen de muur staat, als school denkt dat er wat mis is met je kind en je kind willen labelen. Ik heb gevochten voor mijn zoon, Aidan om er voor te zorgen waar hij nu is.
Lees verder: Het leed dat vechten voor je kind heet.Aidan is geboren op eerste kerstdag in 2003, het was echt een super lieve baby en een lief zacht kind en nog! Toen hij pas 3 weken in groep 3 zat kreeg ik al te horen “Hij krijgt het heel moeilijk en weten niet of hij het gaat redden” Ik dacht echt dit is een kind van 6 jaar, en hij zat pas 3 weken op school, na de grote vakantie! Kon er toen al niet bij met mijn hoofd, maar goed Aidan was heel speels en kennelijk een laat bloeier, wat hem dus onwijs is tegen gaan staan. Mijn zoon werd continu onderschat waardoor hij onzeker werd en uiteindelijk helemaal niet meer mee kon draaien. Het is ongelofelijk zielig dat een kind zichzelf niet kan zijn, omdat ze al zoveel moeten. Mijn Blogs
Ongeloof dat hij naar speciaal onderwijs moest
In groep 5 werden wij gewoon gedwongen door de leerkracht en de IB-er om een P.C.L formulier te tekenen (een P.C.L formulier is eigenlijk verplicht als ze een leerling naar het speciaal onderwijs willen hebben).
Ze beloofden in de 1e instantie dat Aidan daar op school kon blijven, wat natuurlijk onmogelijk is als je dat formulier ondertekent. Dus wij tekenden en binnen een week was alles geregeld en kon hij afscheid nemen van zijn vriendjes en naar zijn nieuwe school. Vol ongeloof was ik, toen hij naar het speciaal onderwijs moest.
Het voelde alsof Aidan gewoon te lastig was voor die school en niks kon! Een soort van weggestuurd, omdat er niks mee te beginnen was en er geen tijd was voor mijn kind, mijn wondertje, mijn alles. Ik kwam er achter dat zelfs kinderen een nummer waren en zelfs leraren niet betrokken waren met hun leerlingen en ze hun liever opzij schoven. Omdat ze geen zin en tijd hadden. Als wij als ouder even ‘geen zin’ hebben staat bijwijze van spreken gelijk het A.M.K voor je deur! En een school kan gewoon je kind door schuiven als het wat meer aandacht nodig heeft ?! Wat een liefdevolle school was dat zeg..
Aidan was ongelukkig op zijn nieuwe school
Mijn gevoel is nooit goed geweest op zijn nieuwe school, en Aidan voelde zich er ook niet thuis. Hij werd wat rebelser en de juf op zijn nieuwe school vond zijn gedrag ook niet altijd even positief. Na veel praten met Aidan, kwamen wij er toch achter dat Aidan ongelukkig was op zijn nieuwe school. Maar we hebben volgehouden, met up’s en down’s. Hij miste zijn vriendjes en kon niet aarden. Thuis was hij super lief en behulpzaam. Altijd aan het lachen samen met zijn zusje Megan.
Ik werd continu gebeld dat hij weer eens iets had gedaan.
De middelbare school; hij moest na het speciaal onderwijs naar een praktijkschool ‘want dat kwam uit de test’. We kozen de praktijkschool die wij dus nooit hadden moeten kiezen. Maar goed, het eerste jaar ging perfect en hij had echt een super leeraar/mentor, alleen klaagde hij al wel steeds “mama, ik vind alles zo makkelijk en ik hoef niet eens te leren voor een toets want ik heb het toch wel goed”. Maar daar luisterden de leraren niet naar! In het tweede jaar werd voor mij en Aidan een hel! Ik werd continu gebeld dat hij weer iets had gedaan. Hij was volgens school druk en had pest gedrag. In een geprek kwam naar voren dat ze dachten dat Aidan A.D.H.D en A.D.D. had, en dat wilden ze gestest hebben. Ik wilde mijn kind niet gelabeld hebben! Ik begon die school serieus langzaam te haten. Want ik wist dat er niks was met mijn kind! En als er namelijk uit de test kwam dat hij A.D.H D of A.D.D had dan moest mijn kind dus weer naar een andere school en dit keer een cluster 4 school! (Een cluster 4 school is voor zeer moeilijke kinderen wat opzich niet erg is, maar hij had niet die problematiek). Maar uiteindelijk wilden zij sowieso dat hij naar een cluster 4 school ging, want dat was in de ogen van school de enige oplossing. En thuis was hij niet moeilijk, dus alleen school had last van hem. Hij had ook echt een juf die hem niet mocht, hij kreeg serieus een echt rot gevoel door haar! Ze begonnen op alles te letten bij Aidan en ik werd echt gek gebeld. Uiteindelijk hebben ze Aidan op een externe school gezet tot de vakantie, waar meer rust was voor hem, tuurlijk… Ik vond het vreselijk om mijn kind zo te zien, want als moeder sta je ook met je rug tegen de muur.
Ik vecht voor mijn kinderen tot ik er dood bij neerval!
Na de vakantie kregen wij te horen dat Aidan niet meer welkom was op school! “Dat kan niet want mijn kind is leerplichtig” dacht ik. Ik pakte meteen de telefoon en begon zelf de leerplichtambtenaar te bellen en uit te leggen wat de situatie was, zij vond het ook niet kunnen! We planden een gezamelijk gesprek. Ondertussen stuurde ik Aidan steeds naar school ondanks dat hij niet welkom was, maar hij was leerplichtig, dus ik hield mij aan de regels. En elke dag werd hij weer naar huis gestuurd, echt zielig! Bij dat gesprek werd ik weer bijna gedwongen tot het tekenen voor die cluster 4 school, maar ik hield mijn poot stijf, want had er inmiddels wel van geleerd. Ik was zo kwaad! Ik kon wel huilen! Aidan zat naast me en zei niks, ik zag dat hij het gevecht zat was en hing met zijn hoofd naar beneden. Op dat moment toen ik Aidan zo zag en aan zijn toekomst dacht, waar de leerplichtambtenaar bij zat zei ik ” ik ga niet tekenen, ik geloof in mijn kind en Aidan hoort hier niet ! Ik vecht voor mijn kinderen tot ik er dood bij neerval! Je zoekt maar een andere school voor Aidan want ik ga het gevecht echt aan! Ik laat een stuk in de krant zetten over hoe het er hier aan toe gaat!” En elke school is trouwens verplicht ieder kind aan te nemen, zelfs als er sprake is van een “rugzak” want alle scholen krijgen namelijk subsidie hiervoor. Ik heb niet getekend en twee dagen later heeft die vrouw, die ik ook super dankbaar ben uiteindelijk, voor een andere school gezorgd. Een V.M.B.O school. En hij doet het zo goed! En hij wordt voorbereid op het M.B.O. Ik had gelijk, de praktijk school daar werd hij onderschat, met groep 8 werkjes, en dat verveelde hem. Hij had nu eindelijk het idee dat hij een kans kreeg om wel gezien en uitgedaagd te worden i.p.v in dat hokje gegooid te worden, en ik gunde mijn zoon dat zo!
Ik ben zo immens trots op mijn zoon en als moeder zijnde is het ook mijn taak om 100% achter hem te staan. Mocht het geval nou zo zijn dat ik het idee had dat hij wel iets mankeerde dan ga je natuurlijk akkoord met de opties die de school biedt, alleen ik wist zeker dat dit niet het geval is. Ik vind het zo moeilijk dat je een super mooi, gezond kind mag krijgen en je er uiteindelijk niks over te zeggen hebt een soort van, want als je mee gaat in wat school zegt, dan kunnen ze je dus van alles wijsmaken, en je kind dus labelen waar hij of zij de rest van zijn of haar leven last van heeft. Mama’s weten wat hun kind wel en niet kan en je zult ten alle tijden moeten vechten om ze op de goede plek te laten komen.
Aidan is positief en zit lekker in zijn vel
Aidan is vandaag de dag lekker aan het werk en hij vist graag met zijn vriendjes. En hij is lief en zorgzaam, doet zijn best op school, ik word niet gebeld dat “hij weer iets gedaan heeft” hij heeft pas zijn theorie voor zijn scooter behaald! Kortom mijn zoon is goed bezig. Hij blijft wel een puber uiteraard, maar hij weet dat ik hem vertrouw en hem steun, mijn kinderen zijn mijn alles. En ik vecht als het moet voor alle drie mijn kinderen met liefde!❤
Liefs,
Nathalie
Geef een reactie